Poznajmy się lepiej – moja misja to Twój sukces

Miałam ten zaszczyt, że osobiście poznałam poetę od biedronek, czyli Księdza Jana Twardowskiego. Jest On autorem słowa wstępnego do mojego debiutanckiego tomiku wierszy „Kwiaty z błękitnego pokoju”. Nazywaliśmy siebie: nieślubna wnuczka i nieślubny dziadek. W historii na zawsze pozostanie Jego cytat z wiersza dedykowanego Annie Kamieńskiej: „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą…”. A mi pozostało wiele Jego książek z bardzo osobistymi dedykacjami oraz listy, które do mnie przesyłał (kto dziś pamięta, jaka to przyjemność pisać i otrzymywać listy?).

W 2005 roku brałam udział w Szkole Liderów Społeczeństwa Obywatelskiego – najbardziej prestiżowym szkoleniu liderów społecznych i politycznych w Polsce. Szkołę założył doradca pierwszych rządów niepodległościowych, profesor Oxfordu, Zbigniew Pełczyński, popularny ZAP. Podczas jej trwania zajęcia miałam m.in. z prof. Olgą Krzyżanowską, Henrykiem Wujcem i Zbigniewem Bujakiem, Janem Wróblem, Tomaszem Mertą, prof. Leonem Kieresem, Barbarą Labudą, Aleksandrem Smolarem i innymi cenionymi postaciami polskiej sceny społecznej i politycznej.

Rok 2010 był niezwykły. Nie dość, że znalazłam się w finale konkursu na najbardziej aktywne i wpływowe kobiety Siedlec i powiatu siedleckiego, to jeszcze we wrześniu w mojej skrzynce pocztowej znalazł się wyjątkowy list. List ten zawierał zaproszenie na spotkanie ówczesnego Prezydenta Polski, pana Bronisława Komorowskiego, z setką zaangażowanych w działania społeczności lokalnych polskich kobiet. Byłam zaskoczona i wzruszona jednocześnie, bowiem ten zaszczyt wynikał wyłącznie z docenienia mojej pracy, a samo zgłoszenie mojej osoby (o czym dowiedziałam się po fakcie) wpłynęło do doradców Prezydenta od jednej z warszawskich fundacji. To doświadczenie pokazało mi, że często nie pieniądze są ważne, ale wartość i dobro, które możesz wnieść w życie innych ludzi.

W październiku 2008 roku brałam udział w debacie na temat równouprawnienia kobiet. Wraz, m.in. z prof. Magdaleną Środą, mówiłyśmy o szklanym suficie, który dotyka kobiety próbujące robić karierę zawodową. I cóż, od czasu debaty minęło ponad 10 lat, a tematy nierównych płac, małej ilości kobiet na stanowiskach kierowniczych i trudności w godzeniu roli matki, żony i pracownika/przedsiębiorcy nadal wracają jak bumerang. Ambitne kobiety wciąż walczą o swoją niezależność. I ja również należę do grona dziewczyn, które korzystają z plusów kobiecości, aby prowadzić biznes.

W latach 2003-2013 bardzo aktywnie działałam w organizacjach pozarządowych i instytucjach publicznych (często jako dyrektor, prezes czy członek zarządu). Przez ten czas pozyskałam dotacje na kilka milionów złotych. Moje projekty, składane do programów unijnych, kilkukrotnie były w pierwszej piątce najwyżej ocenionych w Polsce lub w województwie mazowieckim. Zawsze jednak dla mnie najważniejsze było to, że dzięki ich realizacji mogliśmy wnieść dużo wartości w życie społeczności lokalnej. Niewątpliwie ich realizacja nauczyła mnie angażować innych w proponowane działania. Nauczyła mnie osiągania efektu synergii, dzięki współpracy wielu podmiotów. Nauczyła mnie działania z pasją i zarażania tą pasją innych.

Nutkę społecznika mam chyba we krwi. W przeszłości miałam przyjemność tworzyć największą dotychczas grupę wolontariuszy – studentów w moim mieście. Ponad 100 osób aktywnie pomagało innym, moim zadaniem zaś było zarządzać całą ich pracą. Jednak nie mogę przypisać sobie wszystkich zasług, bowiem każda grupa miała swojego koordynatora i to jako zespół ustalaliśmy wszystkie kwestie. Poza pracą mocno stawialiśmy na integrację i szkolenia. Wolontariat studencki był dla mnie podłożem do stworzenia Akademii Wolontariusza skierowanej do młodzieży od 13 roku życia. Projekt ten doczekał się sześciu edycji i był przedstawiany jako jeden z najlepszych w kraju projektów powstałych w ramach środków unijnych.

Uważam, że drogę do sukcesu można skrócić poprzez uczenie się od lepszych od siebie i od tych, którzy tę droge już przebyli. Miałam to szczęście, że podczas mojej drogi spotkałam wielu niesamowitych ludzi, którzy byli też moimi mentorami: Jacka Canfielda (na zdjęciu), Briana Tracego, Johna C. Maxwella, Jakuba B. Bączka, Kamilę Rowińską…

Dzisiaj sama z powodzeniem prowadzę kobiety w drodze ku sukcesowi biznesowemu i prywatnemu. Możesz dołączyć do jednego z moich flagowych programów: Torpedy Biznesu oraz Power of Women.

O marce osobistej mogę mówić długo i z pasją. Cieszę się, że mogłam wystąpić w audycji „To dobry dzień” w TVP 3 Lublin na zaproszenie redaktorów Ewy Bulisz i Tomasza Jasiny. O czym dokładnie mówiłam możesz sprawdzić TUTAJ.

A teraz ciekawostka: na początku stycznia robiłam Mapę Marzeń i występ w telewizji śniadaniowej pojawił się jako marzenie do spełnienia. Już w lutym to marzenie zrealizowałam. Ty również możesz skorzystać z mocy Mapy Marzeń – stwórz swoją i niech będzie ona dla Ciebie inspiracją do działania.

Jestem autorką 10 książek, z czego dwie to tomiki poezji „Kwiaty z błękitnego pokoju” oraz „Szeptania nocy”. Debiut prasowy miałam w krakowskim „Przekroju”. Moje wiersze ukazały się także w kilku antologiach, w tym w tej najważniejszej „Poezja polska. Antologia tysiąclecia” obok wierszy największych w historii, jak Mickiewicz, Słowacki, Miłosz, Kochanowski, Barańczak…

Przez wiele lat aktywnie działałam w polskim środowisku literackim. Prowadziłam warsztaty literackie, w których udział wzięło ponad 3000 dzieci i młodzieży. Do tego wielokrotnie byłam komisarzem warsztatów powiatowych i międzynarodowych. Miałam własną młodzieżową grupę literacką, z którą wydaliśmy dwie książki. W blisko 30 książkach innych autorów byłam redaktorem merytorycznym i technicznym.

Uwielbiam podróżować, chociaż nigdy nie byłam na typowej zorganizowanej wycieczce. Kocham poznawać nowe kultury.

Mimo, że w Chinach byłam w 2011 roku, to wciąż uważam akurat tę podróż za podróż życia. Po pierwsze dlatego, że była to pierwsza tak odległa podróż, a po drugie, że zmieniła ona moją perspektywę, sposób patrzenia na wszystko. Wieś, która może liczyć 200 tysięcy mieszkańców. Lotnisko, na którym jest zatrudnionych tyle osób, ile w moim mieście mieszka na stałe. I zaskakujący poziom życia: w Pekinie trudno coś kupić za 1 juana, zaś na prowincji można za niego przeżyć nawet tydzień.

Uwielbiam jazdę samochodem. Na co dzień nie dostarcza mi ona aż takich wrażeń, jakich bym potrzebowała, dlatego kocham off-road. Specjalnie przerabiane stare samochody, potworny ryk silnika, trudne przeszkody. Cóż można chcieć więcej? Gdy wjeżdżasz na prawie pionową ścianę, by nagle z niej zjechać, świat staje się piękniejszy. Lub gdy nagle Twój samochód nurkuje w błocie, a Ty musisz nie dość, że wydostać się z niego, to jeszcze wydostać jego z bajora. Ech, a podobno mam taką ciepłą naturę.

Jestem zodiakalną Rybą, zatem jako rybka nie wyobrażam sobie życia bez wody. Uwielbiam pływać, świetnie przy tym wypoczywam. I tu ciekawostka – pierwszym stylem, jaki całkiem dobrze opanowałam, był delfin. Podobno najtrudniejszy dla początkującego, a mi przyszedł z łatwością, chociaż pływać nauczyłam się dopiero po 20-stce. Cóż, tak jak na tym zdjęciu zza kulis, nie pokazuję się nawet w mediach społecznościowych, więc masz mały smaczek jako gość mojej strony.